Source Language: Polish

Target Language: German

Excerpt from “Wampir” (1911) by Reymont

SOURCE:

Wszystkie światła pogasły. Tylko między oknami w zielonawej, kryształowej kuli mżył rozpierzchły, ledwie dojrzany płomyk — jak gdyby świętojański robaczek, trzepoczący się w ciemnościach.

Cisza zapadła nagle, cisza pełna dręczącego oczekiwania. Siedzieli z przyczajoną uwagą, skupieni aż do martwoty, a pełni szarpiącego niepokoju i ledwie powstrzymanych dygotów trwogi. Czas płynął wolno w przerażającym milczeniu, w dławiącej, okropnej ciszy trwożnych przeczuwań, tak że jeno niekiedy jakieś stłumione westchnienie wionęło w ciemnościach. Podłoga zatrzeszczała, aż drgnęli gwałtownie; nierozpoznany szelest, jakby lot ptaka, okrążał ich głowy, łopotał po pokoju, wiał chłodem na rozgorączkowane twarze i marł w mrokach rozełkanym szelestem. I znowu przepływały chwile długie jak wieki, chwile milczenia dręczącego i oczekiwań.

Naraz stół drgnął, zakołysał się gwałtownie, uniósł w powietrze i opadł bez szelestu na podłogę… Lodowaty dreszcz wstrząsnął sercami… Ktoś krzyknął… Ktoś załkał nerwowo… Ktoś zerwał się jakby do ucieczki… Palące tchnienie trwogi przewiało w ciemnościach i zakłębiło się w duszach bolesnym, męczącym drżeniem, ale wnet przygasło wszystko, zdławione przez straszne pragnienie zjaw…

 

TARGET:

Alle Lichter gingen aus. Nur zwischen den Fenstern, in der grünlichen Kristallkugel konnte man eine schwache, kaum merkliche Flamme erkennen — fast wie ein sich windendes Glühwürmchen in der Nacht.

Die Stille kam plötzlich, das Warten qualvoll. Sie saßen da, angespannt und so leise, als wären sie tot, und doch waren sie voller Furcht, konnten die Schauer kaum zurückhalten. In dem qualvollen Schweigen, geplagt von grässlichen Vorahnungen, schien es, als sei die Zeit stehengeblieben, und nur hin und wieder erklang ein gedämpftes Seufzen in der Dunkelheit. Der Boden knarzte und sie schreckten auf; ein unbekanntes Rascheln — gleich einem fliegenden Vogel — kreiste über ihren Köpfen. Es flatterte durch das ganze Zimmer, pustete kalt auf ihre fiebrigen Gesichter und war mit einem schluchzenden Flattern wieder in der Dunkelheit verschwunden. Und wieder wurde es ruhig; die Augenblicke erstreckten sich so, als dauerten sie Jahrhunderte — voll angsterfülltem Stillschweigen und Erwartungen.

Mit einem Mal bebte der Tisch. Er schwenkte ganz plötzlich, erhob sich in die Luft und landete dann geräuschlos wieder auf dem Boden … Die Herzen der Anwesenden erschauderten … Ein Schrei … Ein nervöses Schluchzen … Jemand schrak auf, bereit zur Flucht … Ein Hauch von brennender Angst durchfuhr sie in der Dunkelheit. Er stieß in ihre Seelen mit einem schmerzenden, qualvollen Zittern, doch schon bald verblasste alles, erstickt durch den schrecklichen Durst des Phantoms …